Her kadının gebeliği, doğumu, lohusalığı farklıdır. Hatta aynı kadının her gebeliği, doğumu ve lohusalığı da farklı olabilir. Ben mi ?
Benim hikayem o kadar uzunn o kadar uzunn ki duygularım o kadar yoğun ki...Nerden başlayayım 😊?


Bir insanın hayatı bir test kasedinde gördüğü çift çizgiyle ne kadar değişebilir ki... Değişiyormuş. Hem tepetaklak oluyormuş hem de çiçekler açıyormuş. Iki zıt kutupta gidip geliyormuş insan. Ham bir meyveyken olgunlaşmaya, yanmaya, kül olmaya o külden tekrar doğmaya kısaca kendini bulmaya, kadın olmaya, ana olmaya başlıyormuş. Hem de ilk andan itibaren. Evet evet en baştan. Yani o test kasedinde ki silik 2. Çizgiyi görüp hayretle ağzın beş karış açık baKarken tam da SEN oluyormuşsun.

Defne'nin varlığını, iş yerimde yediğim (aslında yiyemediğim) tavuğun kokusundan rahatsız olunca acaba mı? diye düşünüp. Yok canım olmaz öyle şey diyip, yinede merakıma yenik düşüp aldığım testle öğrendim.

Keşke o anki şapşal ifademi bir videoya çekebilseydim. İçimde hani ilk okulda bayramlarda müsamereye çıkarken midenizde heyecandan oluşan bir pırpır vardır ya eliniz ayaginiz buz keser hihh tam da öyle hissediyordum ve sırıtıyordum.

O andan itibaren herşey değişti işte. Tüm taşlar yerinden oynadı benim ve canım yol arkadaşım eşim için...Bizim minik mucizemiz çokta beklemediğimiz bir anda evliliğimizin 5. Yılında çaldı kapımızı iyi ki geldi ve iyi ki oynattı o taşları yerinden.

Çok zorlu 9 ay geçirdim. Hamileliğimin tadını hiç çıkartamadım desem yeri. İlk 3 ay düşük tehlikesi ve ardından erken doğum riski. 5 ay süren bulantılar. Serumla beslenmek. Büyüyen 2 böbrek onun sancısı ve o sancıların 30. Haftada doğum sancılarını başlatması. Kalp ritmimin sürekli bozulması. 20 gün hastanede yatmak ve perinatoloji bölümünde o kadar çok zorlu hasta ve hastalık görüp kendi haline şükretmek.

Ben de bunca zorlu şeyler olurken Defnemin kendi bünyesinde hiç bir sağlık sorunu çok şükür olmadı ve hep onun tekmelerini hissetmekten acayip keyif aldım. Allahım'a şükürler olsun ve onun sağlıkla vaktinde doğacağına hep inandım. Ve öyle de oldu.

39+0 a girdiğim gün sabah 6 gibi belimde ki hafif sızıyla uyandım günlerden pazar 27 mart 2016.
 Pazartesi kontrolüm var. Yok ya bugün olmasın dediysem de beni bir heyecan sardı aynı o test kasedine baktığımda ki gibi. Eşim işe gidecek. Uyandırdım gidemezsin olmaz dedim. Yine yalancı sancıdır Aydan işimden boşa izin aldırma beni şimdi dedi. Yok dedim kesin doğuruyorum bu ötekilerden farklı. İyi madem dedi hazırladığım çantayı da almayı reddederek hastaneye gittik.
 Nöbetçi doktor muayene etti dedi ki doğum başlamış akşama doğum olur. Eşim eminmisiniz dedi 😂. Hala inanamıyor tabi zavallım. Çıktık odaya yerleştik ben gayet rahatım tabi eşim doğum böyle mi oluyo dedi. Dedim daha başlangıç iyiyim sen git biraz hava al. Nst ydi rutin imzalardı kan tahlilleriydi derken öğlen oldu.Eşim eve gitti çantamızı aldı geldi bu arada ben gayet rahatım 2 gibi ebem muayene etti beni tekrar 5 cm açıklığın var iyisin dedi evet dedim iyiyim suni sancı istermisin biraz yavaş gidiyo dedi yok dedim ben baş edebiliyorum bu arada oda da sürekli geziniyorum sancım geldimi yatağın önünde diz çöküyorum bu beni rahatlatıyordu. Ebem odadan çıktı kuzenim girdi içeri sancılar bir anda sıklaştı. Önce bi kamyon çarpmış gibi hissettim sonra baktim bu sancıları da karşılayabiliyorum her seferi biraz daha zor gelsede nefesti hareketti derken kuzenim de destek olmaya başladı sonra eşim geldi ben dedim ki bağırmak istiyorum ebeyi çağırın bu arada hafif bir doğum sarhoşluğu vurdu beni kafam güzelleşti 😂 Ebem geldi sularımın gelip gelmediğini sordu yok dedim gelmedi. Tamam dedi gelirse haber et. Ee dedim ben bağırmak istiyorum. Ee ne duruyosun bağır o zaman. Sonra o bağırmak bana bir iyi geldi size anlatamam güç aldım sanki ordan. Bu arada 5 cm a kadar elimde hep tespih dua ettim. Zikir çektim. Hz. Yunus Peygamberin yunusun karnındayken söylediği dua yı sayısız kez okudum. Bağırırken de Allahım sen kolaylaştır diye bagirdigimi hatırlıyorum çoğu kez. Çünkü ben aslında artık doğumistandaydım. Ikınma hissim geldiğinde beni doğumhaneye aldılar sularım hala gelmemişti doktorum uzun bir çubukla suyumun gelmesini sağladı 3 kere ıkındım ve dünyanın enn ama enn harika sesini duydum. Saat: 15.50 de Defnemm cennetim artık kollarımdaydı. Ne muhteşemdi Yarabb. Ne büyük nimetti evlat. Ve tüm o sancıların hepsi bitmişti. Beklediğimden daha kolaydı. Korktuğum gibi filmlerde dizilerde gördüğüm gibi değildi hele büyüklerin anlattığı korkunç hikayelerden hiç değildi.

Biz artık 3 kişiydik ve ben dünyanın en mutlu eşi ve annesiydim. Tıpkı diğer anneler gibi...

Lohusalık ilk bi kaç gün zordu hafif ağrılarım vardı ve yorgundum. Hormonların altüsttü. Tıpkı olması gerektiği gibi... Emzirmek mi? Hayatta annelikten sonra en sevdiğim şey emzirmek diyebilirim. Öyle doktorların dediği gibi 2 saatte bir 15 dakika emzirmedim. Ne zaman isterse kızım o zaman emzirdim 5 dakika sonra istese bile ve aslında içgüdüsel olarak ne kadar da doğru yaptığımı sonradan araştırdıkça gördüm. Bebeklerin sadece aciktiklarinda değil korktuklarinda uykulari geldiklerinde susadiklarinda yada sadece annelerinin kokularini istediklerinde de emmek istediklerini öğrendim.

Böyle böyle araştırırken okurken öğrenirken aslında bu ögrendigim seyleri annelerle paylaşırsam annelere ne kadar yardım edebilirsem o kadar mutlu olduğumu gördüm. Bunun için neler yapabilirim diye araştırırken. Doula nedir? Ne yapar? (Bir çoğunuz doğum koçu olarak bilsede aslında tam olarak koçluk değil mentorluktur.) Bunu öğrendim ve dedim ki ben DOULA olmalıyım ben ruhumu bu şekilde doyurabilirim bu şekilde hem şifa verip hem de sifalanabilirim. Yine bir araştırmaya girdim ve bir arkadaşım vasıtasıyla İçsel Doğum'un kurucusu Sevgili Julia ya ulaştım. İstanbul eğitimini kaçırmıştım. Ama bir kaç gün içinde İzmir de eğitim başlıyordu. Eşimin desteğiyle İzmir e gittim. Defnem e babaannesi ve dedesi baktı İzmir de. Ve ben böylece İçsel Doğumun bir parçası oldum.

Kısaca annelik benim hayatımdaki tümm ama tümm taşları yerinden oynattı. Mesleğim de buna dahil... Artık 13 aylık biz prensesim ve yeni bir işim var. Uppp uzun hikayemi sonuna kadar okuyabildiyseniz sonsuz teşekkür ediyorum.

Unutmayın her kadın mükemmel ve eşsizdir. Kendinizi sevmeyi ve güvenmeyi unutmayın. Belki başka bir yazıda tekrar buluşuruz. Doğum hikayem de normal doğumdan korkan annelere belki biraz cesaret olur. Doula olarak destek almak isteyenlerde bana ulaşabilirler.

Sevgiyle kalın...

Aydan Özcömert